Geschreven door Sepp Tyvaert :

Voorzitter van de jongliberalen België  

3-9-25

Bol het af, Big Brother

Heeft u iets te verbergen? Hopelijk niet, want privacy wordt stilaan een dingetje uit het

verleden. Op straat, in uw internetbrowser of in uw privéberichten, Big Tech en de

overheid kijken binnenkort overal mee. We hebben niet veel tijd meer om ons hier als

vrije burgers tegen te verzetten. Doen we dat niet, dan belanden we in een digitale

politiestaat.

U denkt nu misschien dat ik overdrijf. Think again. Camera’s die u herkennen en volgen.

Uwsurfgedrag dat gelinkt kan worden aan uw identiteit. Agenten die uw WhatsAppberichten

nalezen. Dat, en nog veel meer, dreigt binnenkort mogelijk te worden.

Volgen en controleren

Neem nu de ANPR-camera’s. Minister Quintin kondigde eind augustus bijna euforisch aan

dat 10.000 camera’s met AI worden uitgerust. Dat zal niet alleen véél meer verkeersboetes

opleveren, maar naar verluidt ook ‘ongeziene mogelijkheden in de strijd tegen criminaliteit’.

Lees: ongeziene mogelijkheden om ons te zien, te volgen en te controleren.

Hoelang voor deze camera’s ook onze gezichten kunnen herkennen? Niet lang, als het van

onze politici afhangt. Premier De Wever experimenteerde in de Joodse wijk van Antwerpen

al gretig met slimme camera’s die geweld ‘voorspellen’. Conner Rousseau, altijd de flinkste,

verklaarde doodleuk dat hij gezichtsherkenning wil inzetten tegen sluikstorten. Geen

terrorisme, geen seksueel geweld, maar sluikstorten. Vergeet het hellend vlak, onze politici

duiken meteen het ravijn in.

“Oké, maar ik doe nooit iets verkeerd op straat”, denkt u misschien. Goed. Maar hoe

comfortabel zou u zich voelen als iedereen zou weten naar, bijvoorbeeld, welke porno u

kijkt? In het Verenigd Koninkrijk werd deze zomer de Online Safety Act ingevoerd, een fel

bekritiseerde maatregel om kinderen te beschermen op het internet. In essentie bepaalt een

overheidsdienst voortaan welke burgers bepaalde content mogen zien. Voor allerlei

‘gevaarlijke’ websites wordt leeftijdsverificatie en dus identificatie verplicht.

What could possibly go wrong? Niet alleen is dit vergaande overheidscensuur, het betekent

ook het einde van anonimiteit op het internet. Het is niet uitgesloten dat hackers bijvoorbeeld

zouden achterhalen naar welke porno mensen hebben gekeken, om hen er vervolgens mee

te chanteren. Niet-geoute holebi’s op anonieme fora zouden zomaar eens hun identiteit

online kunnen zien gegooid worden. Iets vergelijkbaars gebeurde recent bij de ‘Tea App’-

hack. Nog zo’n risico is dat criminelen de kopie van uw identiteitskaart bemachtigen en

daarmee in uw naam malafide zaakjes doen. Voor autoritaire regimes en hun hackers wordt

het dan weer gemakkelijker om klokkenluiders en opposanten op te sporen. Doen zulke

risico’s alarmbellen afgaan bij onze politici? Vergeet het maar. De Europese Commissie is

bezig met een proefproject om ook in Europa leeftijdsverificatie toe te passen. In eigen land

pleitte minister Gennez hier ook al voor.

Maakt zelfs dat u niet ongerust? Dan dit: hoe voelt u zich als agenten uw privéberichten

kunnen meelezen? De Raad van de Europese Unie stemt op 14 oktober over Chat Control,

het controversieel voorstel dat apps als WhatsApp en Signal verplicht berichten te scannen

op beelden van kindermisbruik. Het ziet er niet goed uit: nog maar vijf landen zijn actief

​tegen. Onze regering is nog onbeslist, maar onder andere minister Verlinden is

uitgesproken fan.

Dat kindermisbruik bestreden moet worden, staat buiten kijf. Maar dit voorstel helpt

nauwelijks. Pedofielen wijken uit naar het obscure dark web, terwijl gewone burgers nooit

meer vrij kunnen communiceren. Want laat u niets wijsmaken: Chat Control betekent het

einde van end-to-end-encryptie, de technologie die er momenteel voor zorgt dat enkel u en

ik het bericht kunnen lezen dat we naar elkaar sturen. Het zal leiden tot miljoenen valse

positieven, bijvoorbeeld wanneer u een strandfoto van uw kinderen doorstuurt, en tot

hacking, zoals in de VS, waar miljoenen Amerikanen bespioneerd werden nadat Chinese

hackers een vergelijkbare backdoor van de overheid kraakten. Op de koop toe zullen onze

politici dit systeem eerder vroeg dan laat uitbreiden naar andere misdrijven.

Want wie gelooft dat zo’n machtig surveillancesysteem enkel zal gebruikt worden tegen

kindermisbruik? Waarom niet tegen terreur? Moord? Fraude? Toen Jan Jambon destijds fier

de ANPR-camera’s aankondigde, verklaarde hij stellig dat dit enkel diende om terroristen en

dievenbendes op te sporen. Vandaag betrappen die camera’s u ook op

verkeersovertredingen of het laattijdig betalen van uw belastingen.

‘Wie niets te verbergen heeft, heeft niets te vrezen’ is dus niet meer dan een luie, holle

drogreden. Ik zou nooit durven denken dat u, waardige Doorbraaklezer, zich aan criminele

feiten bezondigt. Maar u voelt zich waarschijnlijk niet comfortabel bij het idee dat men weet

welke websites u bezoekt, waar u rondloopt en welke privéberichten u stuurt. Dat is uw

volste recht. Een recht waarvoor we dringend op de barricade moeten gaan staan.

Want het massasurveillancenet is zich aan het sluiten. Eenmaal deze systemen zijn

geïnstalleerd, krijg je ze niet meer weg. We hebben niet veel tijd meer om te protesteren.

Om aan onze politici duidelijk te maken dat we geen ‘Big Brother’ in onze privélevens

tolereren. Doen we dat niet, dan belanden we binnen enkele jaren in een digitale politiestaat.

Op 14 oktober kan Chat Control al een onomkeerbare stap worden. Dus laat u horen. Deel

dit artikel. Protesteer op sociale media. Mail naar onze ministers. Kom op straat. Teken onze

petitie tegen Chat Control op Petitie Chat Control 

.

Tot hier en niet verder!

Geschreven door Astrid Van den Dries:

19-8-25 

Woningnood, een groot probleem

 Steeds meer mensen ervaren het probleem met het vinden van een woning

- Studenten hebben lange reistijden, of stoppen noodgedwongen met hun studie

-Starters kunnen niet zelfstandig of samen gaan wonen

-Ouderen die een kleinere woning willen

-De AZC's blijven daardoor langer vol

 

Leegstaande gebouwen herbestemming geven

 We zien ze overal: de leegstaande gebouwen.

Waarom wordt daar niks nuttigs mee gedaan?

Ombouwen tot duurzame energiezuinige woningen helpt mee de huizencrisis op te lossen.

Verbouwen is vaak goedkoper dan nieuwbouw, waardoor de woningen goedkoper verhuurd of verkocht kunnen worden, meer mensen kunnen hun maandelijkse lasten opbrengen.

Gemeenten kunnen hun verantwoordelijkheid in woningbehoefte voor hun inwoners nakomen.

Leegstaande gebouwen verpauperen niet meer, 

vandalisme, inbraken en brandstichting nemen af.

Woonwijken blijven daardoor veiliger en bewoonbaar.

Bestaanszekerheid voor bedrijven, winkels en scholen is groter en het levert werkgelegenheid op. 

 

Oplossing leegstand voorkomen

Een oplossing om leegstand te voorkomen, is een meldingsplicht van de eigenaar bij de gemeente.

Gemeente en eigenaar kunnen sneller over gaan tot koop en verkoop van het leegstaande pand, waardoor leegstand niet langer is dan noodzakelijk.

Herbestemming tot ombouwen van deze panden wordt zo sneller gerealiseerd.

Gemeenten moeten hun inwoners betrekken bij - en inspraak geven in - welke type woningen er gebouwd kunnen worden.

Gemeenten moeten de leegstandwet aanpassen om een gezonde woningmarkt te creëren.

 

Geschreven door Yoeri Schoens :

Student Geschiedenis Radboud Universiteit

11-8-25

De Echo van 1830
Wat de Belgische revolutie ons leert over het liberalisme van nu

De geur van kruid en verbrand metaal vult de lucht, terwijl de opstijgende rook van de
geweren enig overzicht of richtingsgevoel over het dichtbegroeide park praktisch onmogelijk
maakt. Het koningsplein met het aangrenzende park in Brussel is het toneel geworden van
een ware slijtageslag. Al enkele dagen proberen regeringstroepen, onder leiding van Prins
Frederik, het strategisch gelegen koningsplein in Brussel te heroveren op een bonte
verzameling Belgische vrijwilligers, die het er alles aan gelegen is een einde te maken aan de
́Hollandse terreur ́ die volgens hen de zuidelijke provincies van het piepjonge Koninkrijk der
Nederlanden al zo lang in zijn greep hield.

Deze heftige confrontatie van augustus in het jaar 1830 kwam niet bepaald uit de lucht
vallen. Het was een hoogtepunt in de spanningen die al aanwezig waren sinds de oprichting
van het nieuwe koninkrijk in 1815. Het koninkrijk kwam tot stand tijdens het congres van
Wenen. Willem Frederik werd belast met de taak een versterkt Nederlands koninkrijk te
leiden, als tegenmacht voor de Fransen in Europa. Waar men zich op dat moment in vergiste,
was dat de revolutionaire geest van het liberalisme en de verlichting zich als een zaadje had
geplant in de gedachten van de opkomende middenklasse. De Franse revolutionairen
hadden, ondanks de sterk gelaagde samenleving, in de Lage Landen een permanente indruk
achtergelaten van de vrijheden die een individu kon verwerven, een vruchtbare bodem was
gelegd...

Een grote rol in de aanloop naar de gebeurtenissen van augustus 1830 was weggelegd voor
koning Willem I. Men twijfelde niet aan zijn intenties om het goede te doen voor zijn volk,
maar zijn manier van besturen jaagde vrijwel iedereen tegen hem in het harnas. Het was
vooral een coalitie van liberalen en katholieken die zich voortdurend aan de zijlijn gezet
voelde door de besluiten en decreten uit de koker van Den Haag. Vrijheid van de pers,
ministeriële verantwoordelijkheid en proportionele volksvertegenwoordiging waren de
belangrijkste punten van de vroege liberalen. Aanvankelijk weigerde Willem I deze eisen in te
willigen. De persvrijheid, die al gering was, werd vanaf 1828 officieel aan banden gelegd en
journalisten die zich uitspraken tegen de regering werden actief vervolgd. Dit betekende dat
de liberalen officieel de strijd aangingen met het despotische beleid van koning Willem I.

“Want ik ben volledig vrijgesproken door de rechtbank van mijn geweten....”

Een van de bekendste vervolgingszaken is die tegen journalist en liberaal Louis de Potter. Hij
verwierf grote bekendheid tijdens zijn strafproces door zijn kritiek op Willem I. Het is de
Potter die de liberale gedachten in de vorm van boeken, petities en pamfletten verspreidde
onder de burgerij van de zuidelijke provincies van het koninkrijk. Zijn vervolging betekende
dan ook een regelrechte aanval op de liberale idealen en het verzet tegen de “Hollandse
tirannie”. Tijdens zijn vervolging gaf de Potter een redevoering die nog lang zal worden
herinnerd, en kan worden gezien als een van de belangrijkste zinnen van de liberale
beweging in de zuidelijke provincies:
“Wat u ook zult beslissen, ik heb mijzelf niets te verwijten, want ik ben volledig
vrijgesproken door de rechtbank van mijn geweten.”
- Louis de Potter, 19 december 1828

Gigantische massa's publiek barstten uit in luid applaus, schreeuwden van enthousiasme en
spraken hun steun luidkeels uit. Toen de Potter uiteindelijk werd veroordeeld tot een celstraf
van 18 maanden kolkte de uitpuilende zaal van woede. De rechters moesten onder
bescherming van gendarmes de zaal verlaten. Het strafproces werd een nachtmerrie voor de
autoriteiten — precies het scenario dat zij koste wat het kost hadden willen vermijden. De
liberale golf die zich van Brussel meester maakte had voor de liberalen een nieuw wapen
ten tonele gebracht, de innerlijke drang naar persoonlijke vrijheid.

Wat kunnen we leren van de vroege liberalen?

Deze eerste spontane volksuitbarsting wordt door sommige historici gezien als het begin van
een fenomeen dat we later de ‘Belgische revolutie’ zijn gaan noemen. In dit historisch
fenomeen speelde de vroege liberalen een onmiskenbare rol. Hun strijd voor vrijheid stopt
niet bij de afscheiding van België in 1830, maar duurt nog steeds voort. Voor de liberalen in
1830 was vrijheid een droom, een droom waarvoor men alles overhad, zonder concessies te
doen aan de universele vrijheid die voor veel mensen vandaag de dag nog steeds
onbereikbaar is.

Ondanks dat we in onze hedendaagse samenleving veel van deze verworven vrijheden nog
steeds bezitten, is er de laatste jaren een trend gaande die zich in tegengestelde richting
beweegt. Deze trend ontstaat doordat zekerheid en veiligheid niet langer vanzelfsprekend
zijn door de huidige geopolitieke verschuivingen. Daar komt nog eens bij dat veel mensen
aangeven economisch onzekerder te zijn geworden in de afgelopen jaren. In veel gevallen
wordt er dan naar de overheid gekeken als een instituut dat zekerheid biedt en een stabiel
perspectief creëert. Als we deze processen bij elkaar optellen, kan ik niet anders concluderen
dan dat de liberale beweging aan kracht verliest. Kiezers ruilen steeds vaker het liberale
geluid in voor conservatieve extremen die pretenderen de problemen van vandaag, morgen
op te lossen. Het is daarom onze liberale taak om het gedachtegoed ‘opnieuw uit te vinden’.

Voor nieuw elan moeten we erkennen dat het liberalisme niet uit het niets ontstond. Alleen

door naar het verleden te kijken, vinden we antwoorden voor de toekomst — en kunnen we
het liberale geluid onderscheiden van populistisch-conservatieve denkbeelden.

Tegenwoordig doen veel conservatieve politici zich voor als ‘liberalen’ of ‘libertairen’ om
electorale vruchten te plukken, maar deze positionering is uiterst dubieus als we het
conservatisme vergelijken met het vroege liberalisme.
De vroege liberalen onderscheiden zich duidelijk van de hedendaagse conservatieven. Bij de
conservatieve partijen staan de rechten en vrijheden van het individu steeds vaker onder
druk, en is het individu de speelbal van wisselvallig en inconsistent overheidsbeleid.
Daarentegen zien de vroege liberalen vrijheid niet als een bijkomstigheid, maar als een
fundament dat universeel zou moeten zijn voor elk individu, ongeacht afkomst, geaardheid,
of seksuele voorkeur. Dit verschil met het conservatisme is de kracht van het liberalisme, de
kracht van vooruitgang en universele vrijheid voor elk individu.

Wil het liberalisme voor de massa in de toekomst nog relevant blijven, dan zal er iets moeten
veranderen om onderscheidend te blijven van concurrerende stromingen. Daarom moet het
geschuif op de politieke as naar de conservatieve zijde stoppen, en moet vrijheid in al haar
facetten weer een universele, onderhandelbare waarde worden — als bolwerk tegen het
inconsistente conservatisme
Vrijheid was in 1830 geen vanzelfsprekendheid. Dat is het vandaag evenmin. De liberale
beweging moet dat opnieuw durven zeggen — helder, standvastig en vastberaden.

Geschreven door Dirk Sloots :

27-7-25

De weg vooruit is niet die van één persoon

Een patroon dat zich blijft herhalen

Elke verkiezing opnieuw lijken we in Nederland op zoek naar dé persoon die het verschil zal maken. Een sterke leider, iemand die ons uit de bestuurlijke stilstand kan trekken, richting kan geven, rust kan brengen. Maar steeds weer eindigt dat verlangen in teleurstelling. Niet per se door kwade wil of onbekwaamheid, maar omdat niemand alleen de oplossing kan zijn.

De politiek is steeds meer gaan draaien om gezichten en verwachtingen. Maar misschien moeten we ons afvragen of die focus op één figuur ons niet juist verder weg brengt van waar politiek werkelijk over zou moeten gaan: gedeeld leiderschap, gezamenlijke verantwoordelijkheid en duurzame keuzes.

Zwitserland als voorbeeld van rust en samenwerking

In Zwitserland hebben ze het anders ingericht. Daar regeert geen premier, geen dominant boegbeeld. In plaats daarvan wordt het land bestuurd door een Bondsraad van zeven ministers, uit verschillende partijen, die samen besluiten nemen.

De verschillen zijn er en worden benoemd  maar de verantwoordelijkheid wordt gedeeld.

Het is een model waarin overleg, continuïteit en stabiliteit centraal staan. Waarin niet de scherpste tegenstelling de uitkomst bepaalt, maar het vermogen om tot consensus te komen. En hoewel ook daar niet alles vlekkeloos verloopt, biedt het wel een ander perspectief op hoe democratie kan functioneren.

Geen zwakte, maar volwassenheid

In Nederland associëren we gedeeld leiderschap al snel met traagheid of gebrek aan daadkracht. Maar dat is een misverstand. Juist in gedeeld leiderschap schuilt kracht. Niet door één stem de doorslag te laten geven, maar door ruimte te maken voor het geheel. Voor nuance. Voor evenwicht.

Verlangen naar leiding is menselijk. Zeker in tijden van onzekerheid. Maar het risico is dat we macht concentreren in plaats van verspreiden. En dat we het systeem afhankelijk maken van het charisma of doorzettingsvermogen van een enkeling in plaats van te bouwen op structuur, samenwerking en gedeelde principes.

Besturen is meer dan winnen

Veel onvrede in de samenleving komt voort uit het gevoel dat politiek een wedstrijd is geworden. Een strijd om de macht. Maar goed bestuur is geen spel van winnaars en verliezers. Het is een gedeeld proces, waarin verschillende stemmen gehoord moeten worden en waarin verantwoordelijkheid niet wordt doorgeschoven, maar gedragen.

We hebben geen nieuwe verlosser nodig. Wat we nodig hebben, is een cultuur waarin bestuur niet draait om het individu, maar om het geheel. Niet om macht, maar om vertrouwen.

De juiste vraag stellen

Misschien is het tijd dat we onszelf niet langer afvragen wie het land moet leiden, maar hoe we het samen willen leiden. Niet wie het hardst roept, maar hoe we luisteren. Niet wie het meest profileert, maar wie het meest bijdraagt.

Gedeeld leiderschap is geen radicale breuk, maar een stap richting volwassen democratie. Het vraagt meer van politici. Meer van media. Meer van ons als samenleving. Maar het is ook een uitnodiging: om opnieuw na te denken over de manier waarop we verantwoordelijkheid vormgeven. En om vertrouwen niet te bouwen op één naam, maar op elkaar.

Want de weg vooruit is niet die van één persoon. Het is die van ons allemaal.

Geschreven door Timo Hoogerwaard :

26-7-25

secretaris bij de Jonge Fortuynisten kandidaat raadslid voor de VVD Papendrecht

Overeenkomsten tussen het christendom
en het liberalisme: Luisteren naar de
samenleving en klaarstaan voor de kwetsbaren
Zoals ik eerder al zei ben ik een christelijke jongen, maar ook een liberaal. Voor
mij gaan het geloof en het liberalisme prima samen. Zeker als het gaat om
kijken naar vooruitgang, dingen samen doen en strijden voor de vrijheid van
minderheden. Je moet elkaar daarin kunnen aanscherpen. Respect en begrip
vormen daar de basis in.

Op politiek niveau verantwoordelijk en daadkrachtig
ons land bestuurd

Dat het liberalisme het goed kan vinden met het christendom, is in Den Haag al
tientallen jaren goed te zien. O.a. door de kabinetten met de VVD en het CDA,
die in totaal al negen keer samen geregeerd hebben. En de liberalen van D66
en de christenen van de ChristenUnie hebben ook al meerdere keren
geregeerd. De ChristenUnie heeft aan drie kabinetten deelgenomen en D66 in
totaal zeven keer met de VVD en/of het CDA, waardoor zij ook met recht een
ervaren partij te noemen zijn. Om even terug te komen op de VVD en het CDA,
zij hebben in 2002 ook in een kabinet gezeten met de Lijst Pim Fortuyn [LPF].
Dat was natuurlijk ook een liberale partij met een conservatief-sausje. Met hun
lijsttrekker Pim Fortuyn, die vlak voor de verkiezingen werd vermoord, als
boegbeeld voor een nieuwe politieke tijd. Veel stabiliteit, maar ook veel
twijfels. Door punten aan te stippen die mensen raken. Of je nou een christen
bent of een atheïst, een Jood of soms ook een liberale moslim. Fortuyn
vertolkte een mening die veel mensen een lange tijd niet hoorde in de politiek.
Na het vertrek van Frits Bolkestein van de VVD uit de Tweede Kamer, in 1998,
leek het geluid van kritiek op de islam, integratie en migratie verdwenen te zijn
uit het politieke debat. Toen Fortuyn opkwam, voelde veel mensen zich
eindelijk weer gehoord. Want het moet een duidelijk doel zijn, de politiek moet
luisteren naar de mensen thuis en niet alleen andersom. En dat was tot aan de
Kabinetten van voormalig CDA-Premier Ruud Lubbers goed te zien, maar vanaf

de kabinetten onder PvdA-Premier Kok in de jaren 1994 tot 2002, verloren veel
mensen hun vertrouwen in de politiek. Mensen voelden zich niet begrepen. En
daarom stemden veel mensen voor verandering. Onder anderen door het CDA
de grootste te maken en de LPF te belonen met een binnenkomst van 26 zetels
in 2002. Meer dan anderhalf miljoen mensen die op een nieuwe partij
stemden, iets dat nooit eerder voor kwam. De mensen waren het zat en wilde
verandering, maar dat koste helaas wel het leven van de lijsttrekker, meneer
Fortuyn. Zijn gedachtegoed blijft voor veel mensen in Nederland en ook voor
mij erg belangrijk en helaas blijven de zorgen nog net zo actueel. Iets waar we
ons wel voor mogen schamen, vind ik.

Keuzes die we moeten maken om onze economie en
staatsfinanciën weer op orde te krijgen

Een van de redenen waarom het vertrouwen in de politiek daalt, is de
groeiende ongelijkheid als het gaat om financiën en de problemen als het gaat
om onze economische koopkracht. Producten in de supermarkt worden
duurder, meer mensen belanden in de bijstand en de belastingen gaan
omhoog. Hierdoor zijn een hoop ondernemers en bedrijven klaar met de
regeldruk voor hun banen. Hardwerkende mensen die voor een belangrijk deel
van onze economie zorgen, die erover nadenken om ons land te verlaten, is
een zorgelijke ontwikkeling. Als wij als Nederland zijnde duidelijkheid willen,
moeten we juist de belastingen verlagen en belangrijke keuzes maken als het
gaat om uitkeringen, toeslagen, misbruik daarvan en de prijzen in de
supermarkt. Daarom pleit de VVD al een langere tijd voor een kleinere overheid
en lagere belastingen, want dan kunnen er economisch stappen gezet worden
om ons land vooruit te krijgen. Omdat we nog steeds met een staatschuld
zitten, moeten er harde keuzes gemaakt worden. Zodat de druk op de
middenklasse en andere hardwerkende Nederlanders af zal nemen. En er
uiteindelijk voor zorgt dat mensen in de bijstand aan het werk gaan, zodat
mensen meer geld overhouden in hun portemonnee en ook de mensen die nu
in de bijstand zitten, hun steentje meer bij kunnen dragen. Zo halen we de druk
bij veel mensen in ons land enorm weg en winnen we het vertrouwen van de
hardwerkende mensen in ons land terug. En op dat beleid lijkt een kabinet met
de VVD en het CDA een hele grote kans van slagen te hebben. Juist omdat er bij
deze partijen mensen met een hoop economisch- en financieel-verstand zitten.

En als het aan mij ligt, wordt Eelco Heinen van de VVD opnieuw Minister van
Financiën, omdat ik vind dat hij onze staatskas goed verdedigd en ‘nee’ zegt
waar het kan, om onnodige uitgaven te voorkomen en financiële zekerheid en
stabiliteit op te bouwen. Want ons land moet financieel en economisch vooruit,
en dus niet achteruit wat partijen als GroenLinks-PvdA en de SP wel degelijk
kunnen veroorzaken. Daarom is mijn hoop gevestigd op een mogelijk kabinet
met de VVD, het CDA en JA21. Met als het nodig is BBB erbij, omdat Nederland
rechts beleid verdient dat werkt, effectief is en doet wat het volk van ze vraagt.
En ja, daar zitten ook pijnpunten bij, want er moet bezuinigd worden, anders
komen we niet van onze staatsschuld af en kunnen we dus op economisch-
gebied geen stappen vooruit zetten.

Een mogelijk nieuw christendemocratisch-liberaal
kabinet in de maak?

De peilingen lijken nog niet echt gunstig te zijn, maar ik geloof in een mooi
resultaat. Onder anderen door de spanningen, ontwikkelingen en
onduidelijkheid in de politiek, zijn de peilingen ontzettend rommelig en vaak
onvoorspelbaar. De PVV en GroenLinks-PvdA staan bij Maurice de Hond nog
aan kop. Maar voor hoelang nog? Het CDA, JA21, D66 en de BBB stijgen, terwijl
ook mijn eigen partij, de VVD, samen met de PVV en GroenLinks-PvdA daalt.
Iets waar ik me zorgen over maak. Maar ik zie toch ook mogelijkheden. En als
de VVD ervoor kiest om ook GroenLinks-PvdA uit te sluiten, kan het nog super
spannend worden en zijn ze zelfs in staat om weer de grootste te worden. Het
moet dus tactisch ijzersterk in elkaar zitten, willen de VVD en JA21 een kabinet
met Timmermans onmogelijk maken. Want dat zal voor velen een opluchting
zijn. Onder anderen voor veel liberalen, christenen, Joden, homo’s,
transgenders, boeren, vissers, tuinders en ondernemers. Zij willen een land zien
waar ze nog wel een fijne en mooie toekomst hebben. En niet een die voor
haat en wantrouwen zorgt. Ze willen duidelijkheid. En dat is juist wat
christelijke- en liberale-partijen goed doorhebben.

Waar wij als christenen en liberalen het verschil
kunnen maken

Als christendemocraten en liberalen moeten wij wel laten zien dat we het volk
begrijpen. In tegenstelling tot de radicale flanken, staan wij wel voor onze
normen en waarden en begrijpen wij wel wat er speelt. In plaats van met
bepaalde arrogantie mensen weg te zetten als ‘gevaarlijk’ of zeggen dat ze ‘hier
niet thuis horen’. Nederland verdient beter. We moeten het samen doen. Met
verantwoordelijkheid, met begrip voor onze medemensen en juist gericht op
een toekomst die gelijkheid, vrijheid, veiligheid, maar ook daadkracht voorop
heeft staan. Nederland is van oorsprong een Joods-christelijk land en we
mogen die wortels nooit kwijtraken. Dat moeten we koesteren. Juist in een tijd
dat we dat allemaal lijken te vergeten en doen alsof we alles maar moeten
tolereren. Ons land moet vooruit met christelijke basiswaarden als liefde,
respect en vertrouwen in elkaar. Dat is veel beter dan haat, geweld en
wantrouwen in de ander. Alleen dan kan ons land echt vooruit. Door te
begrijpen wat er speelt en te zoeken naar oplossingen, in plaats van iedereen in
een hoek te zetten. Artikel 1 van de Grondwet moeten we koesteren en
handhaven, niet afbreken voor ons eigen ego. Daar is ons land mij te waardevol
voor. Daarom roep ik de politiek op om goed naar elkaar en het volk te
luisteren. Om tot goede oplossingen te komen en er samen het beste van te
maken. Want alleen samen kunnen we pas echt het verschil maken. Dat mogen
we niet vergeten, zelfs in deze tijd niet. Wij moeten voor verbinding zorgen. En
ik geloof daar echt in.

Geschreven door Floris Pos:

16-7-25

Vrijheid om te spreken: waarom het zo belangrijk is

Mag ik nog iets zeggen?

Soms voelt het alsof we steeds minder mogen zeggen. Alsof je drie keer moet nadenken voordat je iets zegt, omdat je bang bent dat iemand boos wordt. Maar dit is Nederland, een vrij land. En vrijheid betekent juist dat je mag zeggen wat je denkt. Je mag je gevoelens uiten, zonder dat iemand meteen zegt: “Dat mag je niet vinden.”

Vrijheid van meningsuiting hoort erbij

Liberalen geloven dat vrijheid van meningsuiting heel belangrijk is. Het is niet zomaar iets, het is de basis van een vrije samenleving. Je mag twijfelen, je mag kritiek hebben, je mag anders denken dan anderen. Je hoeft niet altijd perfect te praten of het juiste te zeggen. Zolang je geen haat verspreidt, mag je denken en praten zoals jij bent.

Wat als ik het anders voel?

Steeds vaker hoor je mensen zeggen: “Dat kun je beter niet zeggen, iemand kan zich aangevallen voelen.” Of: “Dat is kwetsend.” Of: “Je zegt iets wat niet past bij deze tijd.” Maar wat als dat gewoon is wat ik voel? Wat als ik me zorgen maak, iets niet begrijp, of iets zie veranderen waar ik iets van wil zeggen? Moet ik dan mijn mond houden?

Vrijheid is soms rommelig

Vrijheid is soms een beetje chaotisch. Mensen maken fouten, zeggen gekke dingen, of denken anders dan jij. Maar dat hoort erbij. Een vrije samenleving is niet stil. Een vrije samenleving is juist luid en vol verschillende stemmen. Als je mensen het zwijgen oplegt, leer je niets. Als iedereen hetzelfde moet denken, word je dommer, niet slimmer. Door verschil en debat kom je juist verder.

Respect en ruimte

Liberalen zeggen: respect en vrijheid kunnen prima samen. Je mag zeggen wat je denkt, zolang je niemand bewust pijn doet. Je mag iets stom vinden, of lastig, of vreemd. Je mag kritisch zijn op veranderingen of regels. Dat mag jij, en dat mag ik. Zonder dat we elkaar meteen boos maken of veroordelen.

Laat mij praten

Laten we ruimte geven aan verschillen. Laten we naar elkaar luisteren, niet weglopen of boos worden. Want een vrij land bestaat niet uit stilte, maar uit duizenden stemmen die samenleven. Ook als ze het niet altijd met elkaar eens zijn. Laat mij praten. Laat mij voelen. Laat mij vrij zijn.

Zoals John F. Kennedy ooit zei:

“Het doel van de vrijheid is niet om te doen wat we willen, maar om te kunnen worden wie we willen.”

Geschreven door Timo Hoogerwaard :

secretaris bij de Jonge Fortuynisten  kandidaat raadslid voor de  VVD Papendrecht  

Waarom ik VVD-lid ben geworden: ‘’Vrijheid moet je

verdedigen met verantwoordelijkheid’’

De VVD is een partij met een dubbelimago. Ze hebben veel fouten gemaakt,

maar namen ook verantwoordelijkheid. Ze hebben de afgelopen 15 jaar achter

elkaar in een coalitie gezeten. Van Groningen, tot corona, en van de asieldeal

met Turkije en Tunesië tot het oplossen van een economische crisis. Er is zat

gebeurd, veel dingen fout, maar ook veel goed.

De basis van het liberalisme: vrijheid en veiligheid zijn de

basis van onze samenleving

De VVD en het liberalisme hebben een grote basis gevormd voor Nederland en

haar samenleving. Onder anderen door het invoeren van het homohuwelijk in

2001 en in 1970 begonnen we met een experiment met het gedogen van

softdrugs, wat uiteindelijk leidde tot wet en regelgeving in 1972. En natuurlijk

ook als het gaat om gelijke rechten voor mannen en vrouwen, de scheiding van

kerk en Staat, abortus, euthanasie en de vrijheid om jezelf te kunnen en mogen

zijn. Met grenzen van de Grondwet uiteraard. De VVD heeft een enorme rol in

het liberalisme gespeeld. Het vechten voor een sterke democratie, respect

hebben voor elkaar en vrijheid geven aan mensen om eigen keuzes te maken.

Daarom vind ik het ook een goed plan van de VVD om voor een kleinere

overheid te pleiten. Want de overheid bemoeit zich in mijn ogen te vaak met de

inwoners. Het lijkt mij beter om onze burgers meer vrijheid en

verantwoordelijkheid te geven. Want iedereen moet zichzelf kunnen laten zien.

Je moet jezelf kunnen ontwikkelen en bij kunnen dragen aan onze samenleving.

‘’Vrijheid moet je verdedigen met verantwoordelijkheid’’

Nederland is een coalitie-land. Je hebt dus een functionerende, parlementaire-

democratie. In dit land is het dus belangrijk dat je met anderen regeert. Het is

namelijk nog nooit voorgekomen dat er één partij aan de macht is. Vaak zijn er

kabinetten geweest met twee, drie of zoals nu vier partijen. De partijen die veel

regeer-ervaring hebben, krijgen [terecht] veel kritiek. Denk maar aan mijn

partij, de VVD, maar ook het CDA, de PvdA en D66 hebben in een hoop

​

kabinetten gezeten. En dat ging niet altijd goed. Deze partijen hebben met

enige regelmaat het vertrouwen van de kiezer beschadigd. Maar dat betekent

niet dat we ze moeten uitsluiten en haten. Ik snap de kritiek heel goed, maar zij

hebben wel aan de basis gestaan van onze huidige welvaart en vrijheid van

meningsuiting. De reden dat ik lid ben geworden van de VVD, heeft hier voor

een groot deel mee te maken. Nederland is een mooi land. Democratisch, veilig

en welvarend. De VVD heeft altijd regeringsverantwoordelijkheid genomen, ook

als ze het eigenlijk niet zagen zitten. Toch namen ze die verantwoordelijkheid.

Onder anderen de kabinetten met de PvdA stonden hierom bekend. De VVD is

altijd de ondernemerspartij geweest en daar had de PvdA weinig mee van

doen. Toch hebben ze in een aantal kabinetten goed werk verricht en duidelijke

keuzes gemaakt. Het grote succes van het VVD-geluid begon in de periode dat

Hans Wiegel - die dit jaar op 83-jarige leeftijd overleed – fractievoorzitter werd

van de partij. In die tijd groeide de VVD hard. De jaren ’70, ’80 en ’90 vormden

de basis voor de huidige liberale-waarden en het succes voor de VVD. Ook

hebben Frits Bolkestein, Ed Nijpels en Hans Dijkstal veel succes geboekt met de

partij. Door meerdere verkiezingen op rij boven de 20 en soms 30 zetels te

halen. Juist door hun harde werk kwam er in 2010 eindelijk een rechts-liberale

Premier. Mark Rutte, toen nog 43 jaar, een nog jonge Premier, die destijds al 8

jaar actief was in de Tweede Kamer en zelfs nog Staatssecretaris van Sociale

Zaken en Werkgelegenheid was, van 2002 tot 2004. Hij heeft veel voor ons land

gedaan, maar natuurlijk ook veel fouten gemaakt. Maar dat hoort er ook bij in

de politiek. Want dat zijn ook mensen, en iedereen kan fouten maken, dus zij

ook. En het mooie is dat hij altijd zijn rug heeft kunnen rechten en er toch keer

op keer weer stond. Hard werken, weinig rust en veel belangrijke keuzes. En dat

bijna 14 jaar lang. Een prestatie van formaat en zeker een Premier die de

boeken in mag als een geweldige leider van ons land.

De Gemeenteraadsverkiezingen: mijn eerste politieke

uitdaging

Volgend jaar wordt voor mij een spannend jaar. Ik ga namelijk meedoen met de

Gemeenteraadsverkiezingen in mijn dorp, Papendrecht. Ik ben daar in maart dit

jaar voor gevraagd, dus kan ik me in totaal een jaar voorbereiden op de

verkiezingen en zijn we nu van start gegaan met de campagne. We staan er

positief in en willen graag van 3 zetels naar 5 of meer. We willen ons best doen

en de inwoners van ons dorp een veilige, welvarende en gezellige omgeving geven.

Wij hebben ons bijvoorbeeld ook uitgesproken over de

AZC-/opvangkwestie. Wij zijn daar heel duidelijk in: geen nieuw

AZC-/opvanglocatie in ons dorp. En ook alleen maar mensen opvangen die dat

echt nodig hebben. Dus geen gelukszoekers of illegalen. In ons dorp willen we

duidelijkheid voor onze inwoners, lagere belastingen en een groene, maar

vooral fijne leefomgeving. Respect voor elkaar is voor ons ook een belangrijk

punt in het beleid wat wij willen voeren. En daar hoort ook

verantwoordelijkheid bij. Want wij hebben in meerdere coalities gezeten en ook

wij hebben fouten gemaakt. Maar we hebben er ook van geleerd. Daarom

willen wij rechtvaardigbeleid voor de inwoners van ons prachtige dorp.

Mijn twijfels over deze keuze. Is dit wel het juiste?

En ja, ik heb natuurlijk ook getwijfeld of ik lid moest worden van de VVD. Ik ben

in het verleden heel kritisch en ook teleurgesteld geweest in de VVD. En ik vind

het jammer dat ze zo links waren op het gebied van landbouw en de

boerensector. En zij zijn ook verantwoordelijk geweest voor het toelaten van

honderdduizenden asielzoekers en migranten, wat niet altijd goed uitgepakt

heeft. En ook zijn er in Groningen bij het gasboren en tijdens de corona-tijd veel

fouten gemaakt en zijn er een hoop mensen hun vertrouwen in de politiek

kwijtgeraakt. Ja, ik was ook best moedeloos. En toch heb ik nu voor de VVD

gekozen. Onder anderen omdat ik gevraagd ben voor de

Gemeenteraadsverkiezingen, maar ook omdat andere rechtse partijen mij

teleurgesteld hebben. Zo ben ik bijvoorbeeld lid geweest van BVNL in 2023,

waar ik niet veel later wegging en heb ik ook kort bij NSC gezeten. Maar zij

hebben mijn vertrouwen niet waar kunnen maken. Ook de PVV, waar ik veel

vertrouwen in had na de Tweede Kamerverkiezingen van 2023. Maar ook zij

hebben mijn vertrouwen niet waar kunnen maken. En er is ook geen garantie

dat de VVD mijn vertrouwen waar gaat maken, maar ik ben wel tevreden over

de koers die ze nu varen en dat ze een rechtskabinet, wat helaas maar 11

maanden heeft geduurd, mogelijk hebben gemaakt. Maar wat mij wel hoop

heeft gegeven, is dat de VVD goede bestuurders heeft geleverd en dat er best

wat potentie in de partij zit. Ruben Brekelmans doet het uitstekend als Minister

van Defensie, door 5% van het BBP te besteden aan defensie en daarmee

samen met NAVO-baas Mark Rutte en de Amerikaanse president Donald Trump

dit voor elkaar te krijgen met alle NAVO-landen. Een prestatie waar we mee

vooruit kunnen. Maar ook de Minister van Financiën, Eelco Heinen, heeft het

​

financiële-beleid erg goed vorm kunnen geven. En hebben we nu ook een

lagere staatsschuld dan de afgelopen jaren. En hij is ook niet de beroerdste om

aan te geven dat we voorzichtig en verstandig met ons geld om moeten gaan,

ook om een financiële-/economische-crisis te voorkomen. En ook Ministers

Vincent Karremans, David van Weel en Sophie Hermans hebben in mijn ogen

laten zien dat rechts beleid wel kan en wel werkt. Door de juiste mensen op de

departementen neer te zetten en ook de beste keuzes te maken voor ons land.

Als het gaat om economie, veiligheid, defensie, klimaat en migratie. Deze partij

heeft geleverd en staat klaar om in die toekomst weer te leveren wat er van ze

gevraagd wordt. Het zal niet makkelijk worden, maar we zijn het aan de stand

verplicht om als liberalen het vertrouwen in de politiek terug te winnen. Zeker

als het gaat om de woningmarkt, migratie, welvaart, economie, zorg, onderwijs,

veiligheid, landbouw, klimaat en transparantie. Daarom ben ik dus VVD-lid

geworden.

Geschreven door Sil Kok :

Hij is fractieondersteuner van de VSP Utrecht (UU)

9-7-25

Academie of Echokamer?

In de moderne tijd hebben steeds meer jongvolwassenen toegang tot de universiteit.

Waar wetenschappelijk onderwijs in de vorige eeuw vooral was voorbehouden aan de

welgestelden, is de universiteit vandaag de dag toegankelijker dan ooit. Daardoor zien we

een groeiende variatie en diversiteit onder studenten.

Inhoudelijk betekent dat we meer

studenten zien uit verschillende plekken in Nederland: stedelijk of dorp, vers van de

middelbare of voorgaand student bij het hbo en mbo. We hebben dus een veel bredere en

meer diverse laag studenten rondlopen, waarbij de academische wereld verrijkt wordt door

al die verschillen. De studententijd is juist de plek om uit je politieke bubbel te komen,

nieuwe of andersdenkende mensen te ontmoeten en je wereld te verbreden. Of hoe het bij

mijn bachelor geschiedenis wordt geleerd: kritisch leren denken en nieuwe invalshoeken doorzoeken.

Vrijheid niet gegeven

Echter, dit mooie beeld van de academische wereld en het studentenleven blijkt niet de

praktijk te zijn. Voor veel studenten is er geen plek wanneer duidelijk wordt dat hun politieke

mening afwijkt van de dominante lijn bij het maatschappelijke debat aan de universiteit.

Wanneer het gaat over maatschappelijke vraagstukken als immigratie, klimaat of de oorlog in

Oekraïne of Gaza durven veel studenten niet hun kritische mening bloot te leggen, uit angst

voor heftige reacties en uitsluiting. Laatst, tijdens een werkcollege, uitte een

geschiedenisstudent zich kritisch over het asielbeleid en de opvang van vluchtelingen. Hij

werd daarop direct door medestudenten uitgemaakt voor racist, met de boodschap dat zijn

mening hier niet thuishoort. Geen enkele student nam het voor hem op, maar na het college

kwamen meerdere studenten wel naar hem toe om hem te vertellen dat ze het met hem

eens waren, alleen dat niet hardop durfden te zeggen.

Toen ik in september vorig jaar aan mijn universitaire avontuur begon, keek ik met

optimisme uit naar de academische wereld, en naar de kans om daar deel van uit te maken.

Juist de universiteit leek mij dé plek waar uiteenlopende meningen in alle volwassenheid

besproken konden worden, zonder dat het persoonlijk werd. Maar tot mijn grote verbazing

bleek de universiteit juist minder tolerant dan het hbo waar ik net vandaan kwam. Bij het

hbo konden studenten van GroenLinks tot de PVV in een verhitte discussie raken tijdens een

werkcollege, om daarna wel gewoon samen naar de kroeg te gaan voor een biertje. Op de

universiteit bleek dit helaas niet mogelijk. Daar vermijden studenten elkaar wanneer ze niet

dezelfde politieke opvattingen delen.

Geen veilige plek

Al tijdens de introweek werd duidelijk dat sommige studenten aangaven zich niet te willen

associëren met medestudenten die een andere politieke opvatting hebben, en zelfs nooit

bevriend zouden willen raken met iemand die zichzelf als rechts beschouwt.

Zelf durfde ik

ook niet openlijk en eerlijk te zeggen wat ik van alles vond, omdat je als beginnend student in

een nieuwe stad graag goed je omgeving wilt opbouwen zonder gelijk aan de zijkant te

worden geschoven. Het vervelende hieraan is dat je je juist als student veilig moet kunnen

​

voelen en open moet kunnen zijn over waar je voor staat, net als dat je religie, afkomst, kleur

en seksuele voorkeur ook altijd geaccepteerd moeten worden.

Brug naar verbetering

Om daadwerkelijk de inclusieve universiteit en in het verlengde daarvan de inclusieve

maatschappij te creëren die we bij Nederland vinden passen, moet er nog veel veranderen.

Ik denk dat studenten aan de universiteit nog veel kunnen leren van het hbo, waar politiek

zeker belangrijk is, maar losstaat van de persoon.

Net zoals de ene student een passie kan

hebben voor rockmuziek en de ander voor klassieke muziek, is dat geen reden om iemands

voorkeur te demoniseren. Zo zou het ook moeten zijn binnen het politieke debat tussen

studenten. Iedereen heeft zijn eigen mening en voorkeur, maar respecteert de ander als

persoon, ook als ze inhoudelijk lijnrecht tegenover elkaar staan.

Ikzelf heb ook een duidelijke

mening, maar ik heb de afgelopen jaren steeds meer geleerd van mensen die er totaal

anders in stonden dan ik. Juist die verschillende perspectieven zijn het belangrijkst om aan te horen.

Of zoals basketballer John Wooden zei: “Laat wat je niet kunt doen, niet in de weg staan van

wat je wel kunt doen”. Dat iemand het niet eens is met jouw politieke voorkeur, betekent

niet dat jullie geen vrienden kunnen zijn of geen overeenkomsten kunnen hebben op tal van

andere vlakken. Laten we als studenten doen waarvoor de academische wereld ooit is

opgericht: het voeren van een open debat, met ruimte voor elk perspectief, zodat we van

elkaar kunnen leren, in plaats van elkaar uit te sluiten.

Geschreven door Timo Hoogerwaard :

8-7-25

Antisemitisme in Nederland: van het beveiligen van

Joodse scholen, tot de Jodenjacht van 7 november in

Amsterdam

In Nederland hebben we een Grondwet. En in die Grondwet hebben we ook

staan dat de vrijheid van godsdienst centraal staat in ons land. Dat betekent dat

je bijvoorbeeld het christendom, Jodendom of de islam uit mag dragen als jouw

godsdienst. Maar voor veel Joden is dit geen veilige situatie meer. Vooral in

grote steden. Maar waar komt deze haat vandaan?

De vrijheid van onderwijs staat onderdruk, wat nu?

Door de aanhoudende bedreigingen aan het adres van Joodse scholen, zien we

dat de vrijheid van het onderwijs en de veiligheid van Joodse leerlingen en

leraren niet gegarandeerd is. Deze ontwikkelingen baren mij zorgen. In een land

als Nederland, waar we allemaal hebben gezegd: ‘’Dit nooit meer’’, staat de

veiligheid van veel Joodse mensen enorm onderdruk. Iets waar we ons zorgen

over moeten maken. Want iedereen telt mee. Of je nou een christen, Jood,

moslim of atheïst bent. Iedereen die hier woont heeft zich aan de Grondwet te

houden. Dat moet duidelijk en keihard gehandhaafd worden. Alleen dan kan je

deze gevaarlijke dreiging tegen gaan.

De motie Piri en de Jodenjacht in Amsterdam hebben ons

land beschadigd

We zijn nu pas een paar weken verder, maar de motie van Kati Piri van

GroenLinks-PvdA, heeft hard ingehakt op Joodse mensen in Nederland. Maar

ook veel PvdA-prominenten vonden dit te ver gaan. In die motie stond onder

anderen dat Nederland geen defensieve wapens meer mag leveren aan Israël.

Dat betekent dat de Iron Dome, het verdedigingssysteem van Israël, geen

raketten meer tegen kan houden. Dat is dus niet alleen een gevaar voor Joden,

maar ook voor christenen, moslims, Druzen, Palestijnen en atheïsten die daar

wonen. Voor partijprominenten Ronald Plasterk, Gerdi Verbeet en Lutz Jacobi

was dit de druppel. Zij kozen ervoor om dit zinkende, radicaal-linkse schip te

verlaten. Een beslissing waar ik veel waardering voor heb. Naast deze

prominenten, stapten erg nog een hoop andere PvdA-ers op. En ook in

Amsterdam bleef het niet stil. Op 7 november vorig jaar vond in de Johan Cruijff

ArenA de wedstrijd Ajax-Maccabi Tel Aviv plaats. Op voorhand niks ernstigs,

gewoon een Europese wedstrijd voor de club uit Amsterdam. Maar de ploeg uit

Israël en haar supporters moesten vluchten voor hun leven. Sommige

supporters werden zelfs in elkaar geslagen door Ajax-hooligans en pro-

Palestina-demonstranten. Anderen werden zelfs in de gracht gegooid, bedreigd

of belaagd. En dat moeten we dus niet accepteren als Nederland zijnde. Dit

moet een duidelijke streep in het zand worden.

Waar komt de huidige Jodenhaat vandaan?

Jodenhaat is op dit moment een veel besproken onderwerp in ons land. Onder

anderen sinds de aanvallen van Hamas op Israël op 7 oktober

2023. Maar ook

door de groei van de islam in Nederland, minder lessen over de Holocaust op

scholen en de toename van zowel links- als rechtsextremisme op de flanken.

Vooral onder jongeren groeit de haat richting onze Joodse medemensen. Iets

wat zeer schokkend is. Ook op bijvoorbeeld de Universiteit van Amsterdam, de

Vrije Universiteit Amsterdam en de Erasmus Universiteit in Rotterdam groeit

antisemitisme in een rap tempo. Door de haat richting Israël en haar inwoners

en het willen verbreken van banden met Israëlische universiteiten, zegt genoeg

over hun kijk richting Joodse studenten, die zich hierdoor meer en meer

geïntimideerd voelen. Door het lopen met Palestijnse, Iraanse en terroristische

vlaggen, creëer je een klimaat waarin veel Joden zich aangevallen en

onbegrepen voelen. Uitscholden op hun eigen universiteiten. Buitengesloten

om wie ze zijn. Anno 2025 is dat een ongelooflijk treurige en onveilige

gedachte. Dat we zelfs in deze tijd nog zoveel moeten slikken rondom het haten

en verguizen van mensen. Op basis van hun religie en cultuur...

Cijfers rondom antisemitisme in Nederland

Vorig jaar waren er meer dan 800 meldingen gedaan bij de politie met

betrekking tot antisemitisme, wat erg zorgelijk is. Ook blijkt uit onderzoek dat

40% van de Nederlandse Joden bepaalde buurten en plekken vermijd, voor zijn

of haar eigen veiligheid. Een ontwikkeling die we niet gewoon of normaal

moeten vinden. 80 jaar na het einde van de Tweede Wereldoorlog, hebben we

​

vrede met elkaar afgesproken, hebben we duidelijk gemaakt ‘’dit nooit meer’’

en zijn we duidelijk: Jodenhaat is onacceptabel. Helaas is de angst van Joodse

mensen in Nederland alleen maar toegenomen. Door de onveilige situaties op

het werk, scholen en zelfs in buurten met veel migranten en in

achterstandswijken. Joodse jongens en mannen durven buiten niet meer met

een Keppeltje of een Davidster-ketting te lopen. En op een Universiteit open

zijn over je geloof als Jood, is ook geen aanrader. Dit zegt genoeg over de

onveiligheid en het sentiment van Jodenhaat in ons prachtige Nederland.

Daarom hoop ik dat de politiek duidelijke, rechtvaardige en harde keuzes gaat

maken om antisemitisme te bestrijden en het liefst helemaal uit de

samenleving te krijgen. Haat hoort niet thuis in onze samenleving. Nu niet. Toen

niet. Helemaal nooit.